1. Willem, die vele bouke maecte,
2. Daer hi dicken omme waecte,
3. Hem vernoyde so haerde
4. Dat die avonture van Reynaerde
5. In Dietsche onghemaket bleven
6. – Die Willem niet hevet vulscreven –
7. Dat hi die vijte van Reynaerde soucken
8. Ende hise na den Walschen boucken
9. In Dietsche dus hevet begonnen.
10. God moete ons ziere hulpen jonnen.
11. Nu keert hem daer toe mijn zin
12. Dat ic bidde in dit beghin
13. Beede den dorpren enten doren,
14. Ofte si commen daer si horen
15. Dese rijme ende dese woort,
16. Die hem onnutte sijn ghehoort,
17. Dat sise laten onbescaven.
18. Te vele slachten si den raven,
19. Die emmer es al even malsch.
20. Si maken sulke rijme valsch
21. Daer si niet meer of ne weten
22. Dan ic doe, hoe datsi heeten
23. Die nu in Babilonien leven.
24. Daden si wel, si soudens begheven.
25. Dat en segghic niet dor minen wille :
26. Mijns dichtens ware een ghestille,
27. Ne hads mi eene niet ghebeden
28. Die in groeter hovesscheden
29. Gherne keert hare saken.
30. Soe bat mi dat ic soude maken
31. Dese avontuere van Reynaerde.
32. Al begripic die grongaerde
33. Ende die dorpren ende die doren,
34. Ic wille dat die ghene horen
35. Die gherne pleghen der eeren
36. Ende haren zin daer toe keeren
37. Datsi leven hoofschelike,
38. Sijn si arem, sijn si rike,
39. Diet verstaen met goeden sinne.
40. Nu hoert hoe ic hier beghinne!
41. HEt was in eenen tsinxen daghe
42. Dat beede bosch ende haghe
43. Met groenen loveren waren bevaen.
44. Nobel, die coninc, hadde ghedaen
45. Sijn hof crayeren over al
46. Dat hi waende, hadde hijs gheval,
47. Houden ten wel groeten love. 48. Doe quamen tes sconinx hove
49. Alle die diere, groet ende cleene,
50. Sonder vos Reynaert alleene.
51. Hi hadde te hove so vele mesdaen
52. Dat hire niet dorste gaen.
53. Die hem besculdich kent, ontsiet!
54. Also was Reynaerde ghesciet
55. Ende hier omme scuwedi sconinx hof
56. Daer hi in hadde crancken lof.
57. Doe al dat hof versamet was,
58. Was daer niemen, sonder die das,
59. Hine hadde te claghene over Reynaerde,
60. Den fellen metten grijsen baerde.
61. NU gaet hier up eene claghe.
62. Isingrijn ende sine maghe
63. Ghinghen voer den coninc staen
64. Ysengrijn begonste saen
65. Ende sprac : “Coninc, heere,
66. Dor hu edelheit ende dor hu eere
67. Ende dor recht ende dor ghenade,
68. Ontfaerme hu miere scade
69. Die mi Reynaert heeft ghedaen,
70. Daer ic af dicken hebbe ontfaen
71. Groeten lachter ende verlies.
72. Voer al dandre ontfaerme hu dies
73. Dat hi mijn wijf hevet verhoert
74. Ende mine kindre so mesvoert
75. Dat hise beseekede daer si laghen,
76. Datter twee noint ne saghen
77. Ende si worden staer blent.
78. Nochtan hoendi mi sent :
79. Het was sint so verre comen
80. Datter eenen dach af was ghenomen
81. Ende Reynaerd soude hebben ghedaen
82. Sine onsculde. Ende also saen
83. Alse die heleghe waren brocht,
84. Was hi ander sins bedocht
85. Ende ontfoer ons in sine veste.
86. Heere, dit kennen noch die beste
87. Die te hove zijn commen hier.
88. Mi hevet Reynaert, dat felle dier,
89. So vele te leede ghedaen,
90. Ic weet wel al sonder waen,
91. Al ware al tlaken paerkement
92. Datmen maket nu te Ghent,
93. In ne ghescreeft niet daer an.
94. Dies zwijghics nochtan,
95. Ne ware mijns wives lachter
96. Ne mach niet bliven achter,
97. No onversweghen no onghewroken!”